ความอ่อนโยนที่ได้รับ
และความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบ
เหมือนวงแขนที่กันแรงลมให้กับร่างกายที่หนาวเย็น
ฉันเอนเอียงศรีษะซบลง
ปิดตาให้นิ่งสนิท
ฟังทั้งเสียงหัวใจและลมหายใจของสายลม
ที่พัดมา... และพัดไป...
เสียงหวีดหวิวกรีดร้อง
เหมือนดังคำพูดที่กรอกเข้าหูของฉัน...
ทีละถ้อย...ทีละคำ...
จนได้ใจความ
และนั่น...
ยิ่งทำให้ผิวกายและอุณหภูมิ... เย็นลง ...เย็นลง
ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า
ความอบอุ่นนั่น... เทียบอะไรไม่ได้เลย
กับเสียงโหยหวนของสายลม...
เพราะสุดท้าย...
แม้แต่เธอเอง... ก็จะจากไปแบบนั้น
ทิ้งไว้เพียงถ้อยคำที่ค้างติดอยู่ที่ข้างหูของฉัน...
คำโกหก...และความเห็นแก่ตัวทั้งหลายนั่น...
